On the road. On the go. On the move. Het is niet voor niets dat Amerikanen zoveel omschrijvingen hebben voor onderweg zijn.Wie ooit op een snelweg naar het westen heeft gereden, weet dat dit meer is dan alleen maar rijden. En dat het steeds weer terugkomt.
Maar ook voor nieuwkomers bieden de VS bekende en onbekende hoogtepunten in het uitgestrekte, wilde westen. En wat is er beter om te ontdekken dan de Amerikaanse manier van reizen bij uitstek: een tour met de camper door unieke landschappen, grandioze scenario's en onvergetelijke steden.
Ja, je kent – bijna – alle haltes van zo'n reis door het westen van de VS, ook al ben je er nooit geweest. Tv, sociale media, foto's van vrienden. Is het nog wel de moeite waard om er zelf heen te gaan? Alleen om het origineel te ervaren? Toen ik 30 jaar geleden mijn eerste reis naar Amerika maakte, was alles nog heel spannend. We kenden alleen beelden die op televisie werden uitgezonden. En die wilde ik met eigen ogen zien. Met een kleine auto en een tent trokken we toen dwars door het land. Van west naar oost. Ongeveer 10.000 kilometer. En ik raakte besmet. Door de diversiteit, de contrasten, de natuurmonumenten. Door de ups en downs van dit land waar niets voor de eeuwigheid lijkt te zijn, waar alles voortdurend in beweging is en toch ook constant is. Waar gepensioneerden in korte broeken en sandalen hun ontbijt bij McDonalds nuttigen en getatoeëerde Harleyrijders hen vrolijk begroeten. En waar de kassière altijd vraagt "How are you?" en andere medewerkers de boodschappen in de tas doen. Waar beperkingen en vrijheid zo dicht bij elkaar liggen. Vele jaren en reizen later ben ik nog steeds fan van de VS. Maar vandaag de dag hou ik van een beetje meer comfort en reis ik het liefst met een huurauto of als kampeerfan met de camper.
Hete woestijnen, rode rotsen, groene bossen
50 graden in de afwezige schaduw. De lucht trilt van de hitte. Na een korte fotostop verwerpen we het oorspronkelijke plan om hier in Death Valley te overnachten. We bevinden ons midden in het avonturenspeelterrein Amerika. Vanuit Los Angeles reden we de California 1 op, langs betoverende baaien en surfers, met stops bij grandioze uitkijkpunten en charmante stadjes. We komen aan in Cambria, midden in de parade voor Labor Day. Honden in Union Jack-outfits, senioren met klapstoeltjes langs de weg, bier in koelbekers naast zich, fanfares van de plaatselijke middelbare scholen. 's Avonds live countrymuziek op een kleine wijnboerderij. Hier ontmoeten we Henry en March. Ook zij zijn onderweg met een camper, maar hun camper lijkt meer op een klein huisje op wielen. "Waar komen jullie vandaan?" Hier maak je snel contact. Henry en March hebben hun huis verkocht toen de kinderen volwassen waren. Sindsdien wonen ze in hun camper en blijven ze waar het hen bevalt. Willen jullie naar Death Valley? In de nazomer? Ze schudden alleen maar hun hoofd.
In de Yosemite-vallei delen we de camping (zonder voorzieningen, dus zonder water, elektriciteit of wasruimtes) met slechts twee oudere heren. Onze buren brengen elk jaar een paar dagen door in de wildernis. Small talk tijdens het afwassen bij de beek. Het gevoel midden in de wildernis te zijn, is onbeschrijfelijk. En vraagt natuurlijk om een barbecue bij het kampvuur. Alleen het vinden van een aansteker blijkt lastig. Maar onze aardige buren helpen ons meteen en bezegelen onze vriendschap met "Let's have a beer".
Bij zonsondergang bereiken we Las Vegas. We laten ons meevoeren over 'The Strip' en nemen de hele schreeuwerige, luidruchtige en toch fascinerende stad in ons op. Na zoveel natuur in Yosemite en Seqouia, tussen bossen, beren en meren, is dit een welkome afwisseling. Na de ongerepte wildernis een kunstmatige kosmos midden in de woestijn van Nevada. Vanaf hier lijkt het op de kaart maar een klein stukje naar de wereld van de canyons.
We denken dat we deze wereld van het Wilde Westen kennen. Van het nieuws, van films, van countryliedjes. Maar bij de eerste blik op de Grand Canyon of het gevoel van oneindigheid in de woestijn voelt u alleen maar ontzag voor deze wonderen van de natuur. Dat is wat de natuurmonumenten hier in het zuidwesten zo bijzonder maken: de zintuigen gaan open, maken plaats voor kleurenspel in Bryce Canyon, spuitende geisers in Yellowstone en een steeds terugkerend gevoel van vrijheid. Aan een rustig meer ergens op de 49 richting Fresno ontmoeten we een Amerikaanse familie. Het is hier rustig, het is geen plek die in reisgidsen wordt beschreven. Wie met open ogen door het land reist, zal ook tijdens het hoogseizoen zulke ongerepte plekjes ontdekken. Ze willen weten of we lang voor deze reis hebben moeten sparen. Zij hebben het land nog nooit verlaten. Een zondag hier aan het meer, dat zou hun vakantie zijn. We brengen de hele middag samen door en worden uitgenodigd voor een barbecue. We halen steaks bij de slager in het naburige dorpje. Ze zijn vier vingers dik en ongeveer zo groot als een pizza. Zoals alles in dit land gewoon groter lijkt te zijn.
Het westen is een eldorado aan nationale parken. Het ene natuurwonder grenst aan het andere en toch zijn ze allemaal zo verschillend. De indrukwekkende Mount Whitney of de mammoetbomen in het Sequoia National Park. De 'butte' van Monument Valley of de duinen van White Sands. De manshoge cactussen van Joshua Tree. De ontmoeting met de krachten van de natuur en deze onmetelijke uitgestrektheid verdringen berichten over natuurrampen of twijfelachtige wapenwetten. Sommige door de media geforceerde thema's vervagen bij de directe ontmoeting met het land, zorgen voor een zekere begrijpelijkheid of zelfs begrip. Dat een boer in Texas een wapen in de kast heeft vanwege ontmoetingen met een ratelslang. Dat een lid van een inheemse minderheid zijn overleving verzekert met ietwat dubieuze methoden. Of dat je in Colorado legaal marihuana kunt kopen in de coffeeshop om illegale deals in donkere steegjes te verminderen.
Als we aan de lange rit over de Interstate 40 richting Los Angeles beginnen, is de rust teruggekeerd. Hier hoef je niet eerst naar de cannabiswinkel om innerlijke rust te vinden. De rit door dit steppeachtige landschap heeft iets meditatiefs. Wie op zoek is naar een beetje afwisseling tussen al die natuur, vindt die in oude, patriottische westernstadjes, op Hollywood Boulevard in L.A. of bij Pier 17 in San Francisco. De geest van het verleden is terug te vinden in vervallen spookstadjes of langs Route 66. De levensstijl zie je terug in de graffiti van Venice Beach of een rodeo in Flagstaff.
Maar waar je ook heen gaat in dit land, er is niets dat niet bestaat. Iedereen vindt wel iets van zijn gading, neemt een stukje van de American Way of Life mee naar huis en zal merken dat veel dingen er inderdaad uitzien zoals op televisie. En veel dingen juist niet. Er is maar één ding dat altijd ontbreekt tijdens een rondreis door het westen van de VS: tijd.
©Susanne Pinn
